शनिवार, ८ जून, २०१३

l मूळ

                                                     मूळ
                                  नदीचे मुळ ऋषीचे कुळ
                                  म्हणे, नव्हे शोधु
                                  न शोधिता नदीचे मुळ
                                  तिचा उगम कसा जाणू.
                                  मानवाची वृत्ती
                                  जिज्ञासु मुळात
                                  पायामुळे शोधण्याचा  
                                  छंद भारी जीवास .
                                  छंद जोपासता
                                  मिळे,इतिहास न संस्कृती
                                  संशोधकां नी शोधिली
                                 मानवाची उत्क्रांती.       
                                 अंतराळातील प्रगती
                                  दावि जिज्ञासू वृत्ती
                                  मुळात शिरून जाण्याने
                                  प्रगत केली विज्ञान सृष्टी.
                                  न जाता सखोल
                                  भूगर्भ   शास्त्रात
                                  कसे मिळाले असते
                                  सूर्य मंडळ मानवास.
                                  मुळ नसते  नुसते
                                  झाडात वा   वृक्षात
                                  तर मूळ  असते
                                  तर्कात, स्वभावात .
                                  मूळ मुद्दा सोडून
                                  करी जो  वाच्यता
                                  फोल ठरतो सदा
                                  वादात वा विवादात.
                                  मूळ  स्वभावा वरून
                                  व्यक्तिचे ठरते वर्तन 
                                  स्वभावातील गुण दोषांचे
                                  होते वागणुकीत दर्शन .
                                 काम    कठीण  मोठे                           
                                 मुळारंभ जाणण्याचे
                                 म्हणूनच  वदति जन
                                 नव्हे शोधू,  मुळ नदीचे
                                 वा कुळ  ऋषीचे 

मंगळवार, १५ जानेवारी, २०१३

chitra

                                                           चित्र
                             हाती आले चित्र जुने ,
                             मन गेले मागे- मागे,
                             काहूर  दाटले,  मनीं आठवांचे
                             मन रमले भूतकाळाते .
                             सहज आला विचार मनी ,
                             चित्राची किती कृपा जगावरी ?
                             नव्हते शब्द वा भाषा अधरी ,
                             चित्रच वाच्यता करि संभाषणी.
                             दिसते नयनांना, ते दृष्य असे,
                             छायेने  रेखियता,  चित्र होतसे ,
                             चित्र रंगविते, भाव दृष्याचे
                             चित्र  सांगते, भाव मनाचे .
                             चित्र   दावि,   नवरस भाव
                             असीम भाव उमटतात तयात.
                             चित्र करिते, सजाण बालकास ,
                             अन देते  रंजन  मनास  .
                             चित्रानेच जतले  भूतकाळाला,
                              इतिहासाला  अन  संस्कृतिला.                           
                              नसते छायाचित्र वा चित्र जगती,
                              कशी  प्रगत  झाली असती सिने सृष्टी . 
                            




 
                                                

jaadu

                                                                       
     

                                जादू
                      दुनिया ही  जादूची नगरी
                      पाहिले  तर,
                      सर्वत्र  जादूने  भरलेली
                      कुणा जादू करि,
                      तिचे मानेचे वेळावणे,
                       तर कुणा करी
                      भाळा वरील  बटांचे रुळणे ,
                      निरागस हास्य बाळाचे ,
                      जादुई सम भासे
                     अन  मन सदैव हरपते  पाहूनी मातेचे.
                     निसर्ग काय कमी जादुगार ?
                      क्षणात ऊन  तर, क्षणात  पाऊस  . 
                     काळे मेघ दावि जादू नभातूनी,
                      लखकन  बिजलीतून चमकुनी.
                      थेंब  मृगाचे पडता धरणी,
                       जादुपरि गंधित होई, तप्त अवनी.
                      निसर्ग किमयेने सृष्टी नटली,
                        चंद्र कलेने सागरास  भरती-ओहोटी
                       संगीत सुरात जादू भरलेली,
                       कष्टी मन जाई आनंदुनी
                      खरी जादू तर या विधात्याची
                       बनविली  धरा, नभ  ता-यांची
                       दुनिया ही जादूची नगरी
                       पाहिले तर सर्वत्र जादूने  बहरलेली
                          
                                       वैशाली वर्तक    

शनिवार, ८ डिसेंबर, २०१२

raan

                                                   
                                     
                                             रान
                                       निसर्ग किमयेने,
                                       मेघांच्या वर्षावाने,
                                       धरणी अंकुरली,
                                       सृष्टी  हिरवळली .  .

                                       हिरव्या सृष्टी त
                                       फोफावली राने,                                                                                          राने तर असती,
                                       निसर्ग संपदेची वने.

                                        कधी कडे कपारीत 
                                       कधी दरी खो-यात ,
                                    कधी नदी तटावर
                                      कधी पर्वत पठारात
                                     

                                       रानात   उमलती
                                       मोहक रान फुले
                                      तयातच दडती ,
                                       मधुर रान फळे . 

                                       फुलांचा या,  गंध ,
                                     अन फळांचा आस्वाद ,                                                                                  घेण्या  मनमुराद ,
                                      हिंडावे रानमाळ .

                                      पिकलेल्या फळांचा,
                                      सडा विखुरलेला भासे ,                                                                                प्रभूची ही  किमया ,
                                     मनास मोहविते. 

                                      रानातच दडला,
                                      आजीचा बटवा
                                      वनौषधी मुळ्या
                                    जीवन देती आपणा

                                    पण  खंत मनी दाटे
                                    -हास  होतसे रानाचा,
                                     नका रे ! राने  नासू ,
                                   येतील डोळ्यात आसू
                                   होतील फुलांचे  आसू .
                                                  





                                     




                                       

शुक्रवार, १७ ऑगस्ट, २०१२

gurupaurnima

                                                        गुरू पौर्णिमा                      (चाल : ओssलेके पेहला पेहला प्यार)  
              आली गुरु पौर्णिमा चला गुरु उत्सवा ,
                जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी .

             तूच असे आमुची, एक ती माउली,
           तुज विण नसे आम्हा, मोक्षाची साउली,
                   तुझिया चरणी आम्ही लीन,
                   तुझा दास असे दीन,
               तुझ्या दर्शनासाठी झालो आतुर.
           आली गुरु पौर्णिमा चला गुरु उत्सवा,
            जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी ....1

          उत्सवाचे दिन मोठे, आनंदी सुखाचे,
           मी,तू , माझे,  तुझे सर्व विसरायाचे
       ब्रह्ममय होई भक्त, दे दे तू त्यांना मोक्ष,
       तुझ्या स्वरूपी कर, भक्ता विलीन .
      आली गुरु पौर्णिमा चला गुरु उत्सवा,
      जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी.............2

       भागीरथी  चरणी मी ठेवितो माथा ,
      काय,कशी, किती वर्णू तव गुण गाथा,
   बलभीम बाबांचा अवतार,त्यांचा महिमाअपरंपार
तुझा दास अविनाश करतो जय जय कार.
  आली गुरु पौर्णिमा चलागुरू उत्सवा
  जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी.......3

           भागीरथीबाई  वैद्य यांच्या चरणी अर्पण.  

शनिवार, ४ ऑगस्ट, २०१२

attr

                                                                 अत्तर
                                अंतरीच  तुझ्या ,
                               वसे  परिमलाची  गंगा ,
                               वाहे प्रफुलता ,
                              चोहीकडे .
                              अनेक  गंधित,
                              पुष्प   परिमल , 
                              असती  तव  हृदयी
                              विराजमान .              
                              तव  सुगंध देई
                             प्रसन्नता जनास ,
                             जैसे सूर   देती
                            आनंद  कष्टी मनास.  
                            असोनि  पत्र  फुल,
                           विना तव  गंधित धूप ,
                            पूर्तता न भासे
                             देव पुजे
                            परि, पर्जन्य धारा,  
                            बरसती धरा ,
                           अत्तरा  तव   गंध ,
                           भासे फिका .
                           मातीचाच  गंध ,
                           करी  दाही दिशा धुंद ,
                          धरतीच्या हृदयी
                          असे  गंध  अत्तराचा .  



गुरुवार, २ ऑगस्ट, २०१२

sm

 

                                                                      सम
                                          देवाजीचे द्वारी ।
                                         असे सम भाव ।।
                                         सर्व समान त्यांशी ।
                                         प्राणीमात्र ।।      
                                         सृष्टी पहा कशी ।
                                         ठेविते सम दृष्टी ।।
                                         न करिता दुजाभाव ।
                                         कोणा संगे ।।
                                         नदी देते जल ।
                                         सर्वांना सारिखे ।।
                                         न करिता विचार ।
                                         राव, वा रंक ।।
                                        सूर्य, चंद्र, तारे ।
                                        सम प्रकाशती ।।
                                        न  राखिता  भेदभाव ।
                                        कोणा जाति ।।
                                       मातेच्या प्रेमाला ।
                                       सर्व समान लेकरे ।।
                                       मातृप्रेम देई ।
                                       सर्वांना सारिखे ।।
                                       नको हेवे दावे ।
                                       नको भेद भाव ।।
                                       सर्व धर्म समान ।
                                       सांगे संत वाणी ।।                 
                          



                              

मृदगंध

विश्व लेखकांचे साहित्य मंच आयोजित  अष्टाक्षरी काव्यलेखन  विषय    मृदगंध किती  वसुने साहिल्या तप्त  उन्हाच्या झळा   काया तिची भेगाळली  भासे ज...