हरिभगिनी ८-८-८-६
देऊळ
बालपणीच्या आठवणीचे मंदिर होते रघुपतिचे
संथ वाहत्या नदीच्या तटी भासे मज मंगलतेचे
मंदिराच्या मागेच होती आम्रतरू अन् वनराई
सारवलेल्या अंगणातुनी झाडलोट ही नित होई
सूरनळीच्या सुरांमधुनी विठ्ठल गीते जन गाती.
भक्त जनांचा मेळा भजनी भक्तीत रंगून जाती
कधी पथिकही .क्षणिक येउनी.विसावताती खांबाशी
कधी मनोगत कोणी सांगे विठुराया-रखु माईशी
आज न तेथे राहिले जुने देऊळ काय मंदिरते
एका धनिके देवालयची केले रुपे दिसण्याते
जुने खांबची जाता तेथे रत्नजडित ते खांब .दिसे
जणु मिणमिणत्या दिव्याठिकाणी लखलखित दीप, माळ वसे
गोपुरी नक्षी अन कळसावर भव्यदिव्य ध्वजा आहे ,
राऊळाची शान पाहुनी, क्षणभरी मनी, मोद वाहे.
पण एक खंत मनात राहे , तीरावरचे, का अवचित
ते न' जाणता रघुपति नावे, धनिका नामे ते प्रचलित.
