कल्पतरू जागतिक साहित्य मंच
आयोजित उपक्रम
ललित लेखन चित्रावरून
सहजीवन
"ये ग जवळ अशी, .देतो ना मी तुला फुल माळून. छान जमत मला."
कधीचा प्रयत्न करीत असलेल्या स्नेहाला जवळ बोलवत रविंद्र उद्गारला.
व शेवटी न राहवून जवळ ओढून फुल माळण्यात मदत रुप झालाच .
आहेच हे जोडपे असे. म्हणतात ना काय ते ..made for each other.
या मनीचे त्या मनी अगदी सहजची उमजते दोघांना.
थोडक्यात काय लग्न समारंभात आप्त जनांनी व आईबाबा नी दिलेल्या शुभेच्छा.
*नांदा सौख्यभरे* अगदी तंतोतंत फळल्या आहेत असेच म्हणायचं.
किंवा दोघेही समजुतदार आहेत. एकमेकांना समजून उमजून राहणं
वागणं आहे तयांचे. रविंद्रचे तिच्या भावनांचा पूर्ण विचार करूनच वागणे असते.
त्यात आज त्यांच्या काॅलेज च्या मित्र मैत्रिणींचे reunion चे गेट टुगेदर होते.
कॉलेज काळात त्यांची जोडी गाजलेली होती. तेव्हा पासून मन एकमेकांना दिली होती.
रविंद्र फार विनयशील व त्याचा हाच स्वभाव स्नेहाला आवडायचा. किती हुशार आहे पण,जरा अभिमान नाही, नेहमी त्याच्या स्वभावाचे कौतुक करत असायची.
सहजीवन छान चालले होते.
रविंद्र तिच्या आवडी निवडी सतत जपायचा. तिची बॅकेत सर्विस व त्याची corporate कंपनीत चांगल्या पदावर नोकरी.त्यात त्याचे कालच pramotion झाल्याने दोघेही खुशीत होते.
तर अशा सुखी समाधानी जोडप्याचे सुखी सहजीवन होते.
दोघं तयार झाले काय योगायोग पहा किती मन जुळलेली ...दोघे तयार झाली तर मन तर जुळलेली च पण रंग संगतीत पण एकरुपता दिसली.. त्यावर स्नेहा हसून म्हणाली
अरे,तुला कसे कळले मी लव्हेडर रंगाची साडी नेसणार. .तुझा पण रंग तोच आला.
रविंद्र हसत बोलला ,"उगा का जन म्हणतात ,"दोन तने एक मन." आहेत आपली.
त्याने फुल माळत असता, स्नेहाने त्याला संसाराच्या वेलीवर वर फूल उमलणार आहे ही
गोड बातमी त्याला हळूच कानात दिली. त्यामुळे दोघे अजूनही खुशीत होते.
तेवढ्यात गीताचे स्वर कानी आले
देवा दया तुझी ही
की शुध्द दैवलीला
लाखो न दृष्ट माझी
माझ्याच वैभवाला
वैशाली वर्तक
अहमदाबाद.
