raan

                                                   
                                     
                                             रान
                                       निसर्ग किमयेने,
                                       मेघांच्या वर्षावाने,
                                       धरणी अंकुरली,
                                       सृष्टी  हिरवळली .  .

                                       हिरव्या सृष्टी त
                                       फोफावली राने,                                                                                          राने तर असती,
                                       निसर्ग संपदेची वने.

                                        कधी कडे कपारीत 
                                       कधी दरी खो-यात ,
                                    कधी नदी तटावर
                                      कधी पर्वत पठारात
                                     

                                       रानात   उमलती
                                       मोहक रान फुले
                                      तयातच दडती ,
                                       मधुर रान फळे . 

                                       फुलांचा या,  गंध ,
                                     अन फळांचा आस्वाद ,                                                                                  घेण्या  मनमुराद ,
                                      हिंडावे रानमाळ .

                                      पिकलेल्या फळांचा,
                                      सडा विखुरलेला भासे ,                                                                                प्रभूची ही  किमया ,
                                     मनास मोहविते. 

                                      रानातच दडला,
                                      आजीचा बटवा
                                      वनौषधी मुळ्या
                                    जीवन देती आपणा

                                    पण  खंत मनी दाटे
                                    -हास  होतसे रानाचा,
                                     नका रे ! राने  नासू ,
                                   येतील डोळ्यात आसू
                                   होतील फुलांचे  आसू .
                                                  





                                     




                                       

gurupaurnima

                                                        गुरू पौर्णिमा                      (चाल : ओssलेके पेहला पेहला प्यार)  
              आली गुरु पौर्णिमा चला गुरु उत्सवा ,
                जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी .

             तूच असे आमुची, एक ती माउली,
           तुज विण नसे आम्हा, मोक्षाची साउली,
                   तुझिया चरणी आम्ही लीन,
                   तुझा दास असे दीन,
               तुझ्या दर्शनासाठी झालो आतुर.
           आली गुरु पौर्णिमा चला गुरु उत्सवा,
            जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी ....1

          उत्सवाचे दिन मोठे, आनंदी सुखाचे,
           मी,तू , माझे,  तुझे सर्व विसरायाचे
       ब्रह्ममय होई भक्त, दे दे तू त्यांना मोक्ष,
       तुझ्या स्वरूपी कर, भक्ता विलीन .
      आली गुरु पौर्णिमा चला गुरु उत्सवा,
      जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी.............2

       भागीरथी  चरणी मी ठेवितो माथा ,
      काय,कशी, किती वर्णू तव गुण गाथा,
   बलभीम बाबांचा अवतार,त्यांचा महिमाअपरंपार
तुझा दास अविनाश करतो जय जय कार.
  आली गुरु पौर्णिमा चलागुरू उत्सवा
  जमली सारी मंदिरी भक्त मंडळी.......3

           भागीरथीबाई  वैद्य यांच्या चरणी अर्पण.  

attr

                                                                 अत्तर
                                अंतरीच  तुझ्या ,
                               वसे  परिमलाची  गंगा ,
                               वाहे प्रफुलता ,
                              चोहीकडे .
                              अनेक  गंधित,
                              पुष्प   परिमल , 
                              असती  तव  हृदयी
                              विराजमान .              
                              तव  सुगंध देई
                             प्रसन्नता जनास ,
                             जैसे सूर   देती
                            आनंद  कष्टी मनास.  
                            असोनि  पत्र  फुल,
                           विना तव  गंधित धूप ,
                            पूर्तता न भासे
                             देव पुजे
                            परि, पर्जन्य धारा,  
                            बरसती धरा ,
                           अत्तरा  तव   गंध ,
                           भासे फिका .
                           मातीचाच  गंध ,
                           करी  दाही दिशा धुंद ,
                          धरतीच्या हृदयी
                          असे  गंध  अत्तराचा .  

sm

 

                                                                      सम
                                          देवाजीचे द्वारी ।
                                         असे सम भाव ।।
                                         सर्व समान त्यांशी ।
                                         प्राणीमात्र ।।      
                                         सृष्टी पहा कशी ।
                                         ठेविते सम दृष्टी ।।
                                         न करिता दुजाभाव ।
                                         कोणा संगे ।।
                                         नदी देते जल ।
                                         सर्वांना सारिखे ।।
                                         न करिता विचार ।
                                         राव, वा रंक ।।
                                        सूर्य, चंद्र, तारे ।
                                        सम प्रकाशती ।।
                                        न  राखिता  भेदभाव ।
                                        कोणा जाति ।।
                                       मातेच्या प्रेमाला ।
                                       सर्व समान लेकरे ।।
                                       मातृप्रेम देई ।
                                       सर्वांना सारिखे ।।
                                       नको हेवे दावे ।
                                       नको भेद भाव ।।
                                       सर्व धर्म समान ।
                                       सांगे संत वाणी ।।                 
                          



                              

देऊळ

                                                                  देऊळ
           बालपणीच्या आठवांचे,
           देऊळ  होते   विठुरायाचे.
          शीतल सरितेच्या तीरावरचे,
           जणू मांगल्याची प्रतिमा भासे.

                                देऊळाच्या सभोवताली,
                               आम्रतरू  अन वनराई .
                               सारवलेल्या अंगणातुनी,
                                सडा रांगोळी रोजच होई

              एकतारीच्या सुरा मधुनी,
              विठ्ठल गीते कुणी गाई.
             भक्त जनांचा थवा, भजनातूनी ,
              तिन्ही  त्रिकाळ रंगुनी राही .

                                कधी पथिक येउनी तेथे ,
                                विसावा घेती  खांबाशी.
                               तर कोणी मनोगत अपुले,
                              सांगे विठोबा रखु मायेशी

                    पण आज , न तेथे  उरले,
                   जुने  देऊळ वा  राऊळ  ते .
                   कुणा धनिकाने रूप तयाचे,
                  पालटविले   देवालया ' ते  

                                जुने खांब जाऊनी  तेथे,
                                रत्नजडीत खांब आले .
                               मिणमिणते जाऊनी  काजवे,
                               लखलखित दिपमाळा चमके
.
                     नक्षीदार गोपुर तयाचे ,                    
                     कळस , अन  वर ध्वजा  शोभे
                     देवालयाची शान पाहुनी,
                     मन  क्षणभर हर्षुनी गेले .

                                     पण एकच खंत मनात राहे,
                                     शीतल सरितेच्या तीरावरचे                                  

                                     न  ' ते ' वदता  "विठ्ठल  नामे
                                      प्रचलित झाले "धनिक " नावें .
                                     
                                                                                                                                                                            

साखर

साखर
 साखर म्हणाली चहाला                                                                
 मारू नको फुकाच्या
 तल्लफेच्या  गप्पा.
  जो पर्यंत माझे ,
 तुझ्यात नाही  समर्पण,
 लज्जतेत,तुझ्या येत नाही रंगत.

 शीतपेयांना सुद्धा,
 हवी  असते गोडी माझीच.
 एवढेच  काय ? तिखट नमकीन,
 पदार्थांना सुद्धा,
 चव वाढविण्यास,
 चिमुटभर हवी मीच

 साखर पुडा समारंभ,
 संबोधतात माझ्याच नावान.
 लग्न सोहळा वा दिन मंगल,
 सर्वत्र असते माझीच वर्दळ 

 खडी साखर असो वा पिठी,
 गुळी  असो   वा शुगर फ्री,
 सर्व रुपात वसते मीच.
 मधुरता   गुणधर्म माझा
 मी कधीच  नाही सोडीत
 म्हणून सांगते तुम्हाला
 जिभेवर मलाच  पेरा,
 अन वाणीने, जग जिंका .

 लहानान  पासून थोरांना
 आवड असते माझीच
 उगाच का ! सकाळच्या झोपेला
 देतात उपमा 'साखरेची'.

साखर म्हणजे काय ?
आनंद  लुटण्याचे एक माप
कळता बातमी आनंदाची,
हातावर मला ठेवण्या
अन्  तोंड गोड  करण्या
धावपळ करविते मी सर्वांची .

ऊस  गोड लागला,
म्हणून मुळापासून खाऊ नये.
गोडी माझी कितीही अवीट,
अतिरेकी सेवन करू नये .

 जयांची  इच्छा शक्ति  जोरदार
तयांना साध्य सर्व होणार
म्हणून तर  तुम्ही म्हणतात
''साखरेचे खाणार त्याला देव  देणार''
                          वैशाली वर्तक

माझी बाग

                                 माझ्या बागेतील फुले (बाल कविता)

                        माझ्या बागेत फुले अनेक
                      सांगते तुम्हाला  नांव एकेक

                       दारात पहा बोगन उभी लवून
                       विसावा देते  सर्वांना खाली वाकून

                      जवळच बहरला झेंडू छान
                       सर्वांच्या स्वागतास झुकवितो मान
             
                        ताटवी ही गुलाबाची फूलली
                        देव्हा-यात पूजेसाठी सजली

                       जुई कशी खिडकीशी लवून
                       सुगंध पसरवीते घरात डोकवून

                       टपोरा मोगरा हरपतो भान
                       केसात माळण्याचा त्याला मान

                       शेजा-यांचा  बहरला पारिजात
                       सडा मात्र माझ्या अंगणात

                       डौलात उभी रातराणी  
                       रात्री म्हणते नीज राणी.

                        वैशाली वर्तक