शनिवार, ६ जून, २०१५

mobile

                                                                         मोबाईल
              आजकालची सर्वात महत्व पूर्ण गोष्ट म्हणजे मोबाईल . मोबाईल बील गेटस पासून ते अगदी झोपड पट्टीत रहाणा-या  सामान्य माणसा कडेपण पहावयास मिळतो. मग तो मोबाईल काय दर्जाचा आहे ?. तो टच स्क्रीन आहे का साधा की-पॅड चा आहे . ते पहावयाचे नाही वा ते इतके महत्वाचे  नाही
एकदा का फोन हातात आला की मग माणूस फोनला सोडत नाही . गाडी चालविताना अथवा बाईक चालवीत असताना  पण , कानाला फोन चिकटला च असतो आणि आतातर इतके नवे नवे फोन येत आहेत की प्रत्येकास स्मार्ट फोन पाहिजे . म्हणतात ना  माणूस स्मार्ट असो वा नसो फोन तर त्याला स्मार्टचफोन हवा असतो . ज्या शेंबड्या  पोराला नाक साफ करावयाची  अक्कल नाही  तो मुलगा त्याच्या बाबांना विचारतो की  माझ्या साठी एक फोन आणायाचा का ? सध्या स्मार्ट फोन ची फार डिमांड आहे . या फोन मध्ये इंटरनेट वापरण्यात येते .  त्याच्यात    व्होट अप या  एप्लिकेशन ने आपण एकमेकांना  संदेश पाठवू शकतो . घडलेल्या प्रसंगाचे लगेच फोटो पण पाठवू शकतो  . या स्मार्ट फोन मुळे कॉमप्यूटर वरची सर्व कामे सहज होतात ,जसे  की  मेल पहाणे ,यु ट्यूब वर विडीओस पाहणे ,गाणी ऐकणे  , गुगल वरून विविध विषयांचे ज्ञान मिळवणे वगैरे  सहज शक्य होते. हल्लीचे राजकारणी नेते पण निवड णुकांच्या आधी मत मिळवण्या साठी ,कमी पैशात जास्त वेळ बोलण्याची सोय करू व पूर्ण शहरात इंटर नेट ( वाय फाय ) फुकट उपलब्ध करून देवू अशी आश्वासने देतात . आजकाल ब-याच वेळी असे  पण होत की मोठे माणसे लहान मुलान कडून फोन कसा वापरावयाचा  शिकत असतात . सध्याची   लहान मुले   पण या सर्व आधुनिक साधनांशी फारच जवळीक झालेली आहेत . जे लोकं  किती तरी वर्षात भेटत सुध्दा नाहीत  त्या  लोकांशी व्हॉटस अप आणि   स्काइपसारख्या मध्यमातून  एकमेकांना भेटतात . हल्ली   अकरावीत  मुल मित्रान बरोबर खेळतात तरी एका हातात फोनवरून त्यांचे दुस-या मित्राशी बोलणे चालू  असते .  
  भारत हा अशा देश आहे. की  ज्यात   सर्वात जास्त फोन वापरला जातो . आपण बघितले मोबाईल चे उपयोग . त्याचे  काही दूरुउपयोग पण आहेत . सध्या आपण बघतो की ब-याच मुलांना  चष्मा असतो.  त्याचे  कारण फोन वर गेम खेळणे हे आहे . आजकाल मुल फोन वरच गेम खेळत असतात.  बाहेरचे म्हणजे मैदानी खेळ खेळतच नाही . फोन वर छोटी  मुलेच नाही पण काही मोठी माणसे  पण फोन वर सर्फिंग करत असतात . फोन एकदा वापरावयास   लागले  की  मग त्याचे एडीक्ष्न लागते  . आता मोबाईल चे उपयोग आणि दुरुपयोग कळल्या वर हे ठरवणे फार कठीण आहे की  फोन ही  चांगली वस्तू आहे का वाईट ?  ज्याचे त्यानेच फोनचा  कसा, किती उपयोग करावयाचा हे ठरवायचे 

बुधवार, ८ एप्रिल, २०१५

batmi

                                                           बातमी

                     सकाळी चहाच्या कपा सरशी ,
                     आठवण येते ती माझीच ,
                     चुरचुरीत मजकुराने बातमीपत्रात,
                     भरलेल्या माझ्या अस्तित्वाची .

                     वर्तिले काय कोठे?
                     शोधिले काय कसे?
                     तंतोतंत तपशिले,
                     जाणण्यास आतुरता मनी दाटे .

                     माझ्याच अस्तित्वाने ,
                     किंमत असते बातमीपत्रास
                     केले वाचन एक वार ,
                     अन, बातमी पत्र रद्दीला भार.

                     काय करणार मिडिया ,नु'रता मी ,
                     सुन्या पडणार वाहिन्या ,माझ्या -विण ,
                     चुरस कशी लागणार ,तयात सदा ,
                     प्रसारित करण्यात, सर्वप्रथम मला. 

                     पापणी लावण्या अवधीत ,
   .                 पोहचते जगाच्या काना कोप-यात
                     प्रगत टेली-कॉम्युनिकेशन ने
                     गती माझी, झाली अफाट .

                     गेले ,  ते दिन पूर्वीचे ,
                     गावाच्या वेशी ,झाडाच्या पारी ,
                     व्हायची चर्चा माझी,
                     तोंडोतोंडी मला चघळण्याची ,

                     असती माझ्या त-हा अनेक,
                     मंदगती तर कधी जलद ,
                     मुक बधिरांसाठी  तर ,
                     केले जाते खास आयोजन .

                     घडविण्यात रामायण ,
                     ठरले मीच कारणभूत ,
                     मंथरे करवी मला देवून,
                     कैकयीचे दिले कान फुंकून .

                     सुख दुखाचे , कधी हर्ष उल्हासाचे ,
                     आनंद वा इशारे भयाचे ,
                      मम हृदयी भाव वसती सारे  
                     विविध अशा भावनांचे ,
                       

                


शनिवार, १४ मार्च, २०१५

sneh सोहळा

                                                       स्नेह  सोहळा
                                     सहज चालवा स्नेहाचा हा सोहळा
                                     दिवा ,दिव्याची ज्योत सांगते तुम्हा
                                            दीप स्नेहाचा प्रज्वलित करुनी
                                            लेकी, सुना , व्याही, जावई मिळूनी
                                            नातू ,नाती ,पणतू , पणती ,
                                            सदनी रमली पुलकित होऊनी
                                    सहज चालवा स्नेहाचा हा सोहळा
                                             पारंपारिक गुळ पोळीला
                                              करुनी संगत नव काळाची
                                             अंगणी रमली, गाण्यात  गुंगली
                                              पंगत केली चायनीज, मस्तीची
                                   सहज चालवा स्नेहाचा  हा सोहळा
                                               लुटूनीया   वाण सौभाग्याचे
                                               अनघा अनुने घेतले आशिष मोठ्यांचे
                                               तीळ -गुळ देऊनी माहेर वाशीणींना
                                              वंदन करिती  थोरा  मोठ्यांना
                                   सहज चालवा स्नेहाचा हा  सोहळा
                                               गुर्जर वासी  आपण पूर्वीचे
                                               कसे विसरणार  पतंगा' ते
                                               रंगबिरंगी पतंग उडविले
                                               मोद  भरे नील गगनात
                                   सहज चालवा स्नेहाचा हा सोहळा
                                              शेकोटिला कॅम्पफायर संबोधुनी
                                              दुग्ध शर्करा योग  येता जुळुनी
                                              लग्न ,  जन्म दिन   व्याहांचा
                                              केला साजरा सर्वांनी मिळूनी
                                   सहज चालवा स्नेहाचा हा सोहळा
                                              करुनी  आयोजन  भावी सोहळ्याचे
                                              सांगता  करुनी  गुरु- स्तवनाने
                                              स्मरता  गुरुचरणांना भक्ती भावे
                                             मना- मनातून आनंद हा  दाटे
                                  सहज चालवा स्नेहाचा हा  सोहळा
                                   दिवा दिव्याची ज्योत सांगते तुम्हा

       
                        

बुधवार, २१ जानेवारी, २०१५

कधी कधी असा ही प्रवास घडतो .


                                              कधी कधी असा ही प्रवास घडतो .
       प्रवास म्हटला की आयोजन आलेच . सर्व साधारण पणे  प्रवासास जावयाचे म्हणजे  निघण्याची तारीख नक्की करणे , तसेच परतीची तारीख पण नक्की करणे व  त्या प्रमाणे गाडयांची avaibility पाहून , आपल्या वेळे प्रमाणे  योग्य तशी सोयीची गाडी आहेना ? ते आपण पाहून घेतो.  व त्या प्रमाणे दोन्ही आरक्षण करतोच . सध्या  मुंबई काय , पुणे काय  वा इतर  सर्वच प्रवास reservation केले असले तर सुखदायी ,आरामदायी झालेले आहेत. मुंबई  अहमदाबाद  तर अगदी नेहमीच्या रुटीनचे  झाले आहे. आम्ही पण अहमदाबाद -मुंबईचे  व  तसेच  परतीचे पहिल्या वर्गाचे स्लीपर ए सी कोचचे reservation  करून ठरल्या दिवशी परतीचा प्रवास सुरु केला होता .
       शेवटी अहमदाबाद ला  पोहचलो . कधी एकदा अहमदाबाद येते असे झाले होते. आमच्या जवळ सामान विशेष नव्हते व आपल्याच म्हणजे स्वतःच्या शहरात परतत होतो ,त्यामुळे स्टेशन वर घेण्यास कोणीही येवू नका.  आम्ही आमचे येवू हे सांगितले होते .  त्यामुळे न  कोणाची वाट पहाता घरी पोहचलो .
        घरी पोहचल्यावर मुलांनी  विचारले कसा काय झाला प्रवास ? सुटकेचा  श्वास सोडत म्हटले कसले काय ! रात्र भर जागेच आहोत. लगेच मुलांची प्रश्नांची प्रश्नावली झाली . म्हणजे? फस्ट क्लास ए सी चे reservation   होते ना  ?  आणि तुम्ही आलात त्यावरून कळतय  की गाडी पण वेळेतच आलेली आहे . मग काय झाले? कुठे माशी शिंकली?
         अरे ! कसले reservation  विचारतो रात्र भराची झोप नाही. मुंबई  अहमदाबाद गाडीला सीझन असा नसतोच  नेहमीच  गर्दी.  सीटच्या एका टोकाला बसून , बसून कसले! कसे बसे बुड टेकवून रात्र काढली . बाजूची बाई जाम हलायला  तयार नव्हती . नेहमी जी स्टेशने झोपेत जातात ती सर्व स्टेशने  अगदी चक्क उघडया डोळ्यांनी पहिलीत .  मधेच एखादे पोर जोर जोरात रडत होते. खाली, माझ्या पायाशी बसलेली बाई माझ्या पायांना,गुडघ्यांना मान टेकविण्याचे साधन म्हणूनच वापर करत होती . त्यात चहा विकणारे त्या गर्दीत चहाची किटली सावरत ,"'चाय गरम,गरम चाय "ओरडत होते.  तर मधेच ताजा वडा  पाव , तर मधूनच पुरी भाजी असे ओरडत  विक्रेते विक्रीचे काम आणि पैसे वसुलीचे काम सराहित पणे करत होते. रात्र झालेली असून रात्र आहे का दिवस कळत नव्हते . उभे असलेले प्रवासी आशाळभूत  पणे बसलेल्या   लोकांकडे  पहात होते. पण कोणास दया येत नव्हती . चार जणांच्या सीट वर पाचव्या प्रवाशास  जागा ,कशी तरी मिळाली होती .  मिळाली कसली ?मिळविली होती .व तो प्रवाशी पण पुन्हा पुन्हा बसण्याची पोझिशन बदलत होता . मधेच एखादी बाई खाली बसलेल्या प्रवाशांना " जरा जाऊ   द्या ना " म्हणत कसरत करत कशी बशी टोयलेट पर्यंत जावून परत येत होती.  त्यात विकणारे होतेच . मधेच कुणीतरी खावून झालेला  खाण्याचा कागद इकडे तिकडे टाकण्याचा प्रयत्न करत होते . अथवा सीट  खाली जागा दिसेल तेथे ढकलत होते . गाडी थांबली  की  थंडीचे दिवस असून सुद्धा गर्मी जाणवत होती .
         अग पण  reservation होते ,फर्स्ट क्लास ए सी चे तिकीट होते त्याचे काय झाले ? तिकीट हरविले की विसरलात व गाडीत बसल्यावर कळले की तिकीट नाही व pan no.पण  नाही  म्हणून ? मुलांनी  एकदम प्रश्नांचा  बडीमार केला.
        नाही रे! या वेळी reservation आपण बोरीवली हून केले. कारण मुंबईची सर्व कामे आटपून उशिराची गाडी घेतली . नेहमी दादर अथवा मुंबई सेंटर पासून तिकीट घेतो. व त्या गाड्या रात्री १२ च्या आधी सुटतात . व त्या गाड्या बोरिवलीला येतात तोवर १२ वाजून जातात व दिवस बदलतो . तेच आमचे झाले . गाडी वेळेत च आली.तिकीट पण हातात होते. पण हातातील तिकीटाची तारीख आदल्या दिवशीची होती . त्यामुळे ते तिकीट निरुपयोगी ठरले . व आता मिळेल ती गाडी,  मिळेल ते  reservation , वा नाही  मिळाले तर  without  reservation  प्रवास करावा लागला ,कारण आज सकाळी पुन्हा येथे  येणे अत्यंत आवश्यक होते. त्यामुळे नाईलाजाने का होईना फर्स्ट क्लास ए सी  चे तिकीट हातात असून with out reservation  अगदी असहाय्य होवून अगदी असह्य असा प्रवास केला .
          तेव्हा सर्व नीट planning  करून पण कधी कधी असाही प्रवास घडतो .

अलिप्तता व दुर्लक्षता

अलिप्तता आणि दुर्लक्षता. तसे पहाता दोन्ही   प्रवृत्ती.वेगवेगळ्या आहेत.  .मनुष्याच्या स्वभावाची जडण घडण ही  तो लहानाचा मोठा   होतो.          ...