मान

                                     मान
वदनास  वाटे  माझ्यानेच,
मोजमाप  होते सौंदर्याचे.
पण नको करुस , गर्व वदना,
तव रूप  दावविण्यास  ,
आस्तिव हवे माझेच, ताठ मानेचे.
असती माझ्या नाना त-हा ,
कधी उंच सुरई  समान, 
तर कधी बाकदार ,
जशी शोभे राजहंसास 
हो, करिते मी  चाळे लाडिक ,
अन करिते, घायाळ जनास
देता हलकेच लाडिक झटका ,
होतात फिदा  आशिक क्षणात .
विचारांशी होता सहमत ,
मीच दाविते होकार निदर्शन
नकार दर्शविण्या-सुध्दा
करिते मी नन्हाचे प्रदर्शन .
मिळता  गौरव अथवा यश ,
मीच असते मला  उंचावून ,
पण, जरा पडता पाऊल चुकीचे ,,
मजला मीच, तुकविते लाजून .
जवाहिर तांना पण   माझाच  छंद ,
मम छायाचित्रे घेतात टिपून              
शोभा तयांच्या , आभूषणांची
करण्यास मीच असते तत्पर.
ठेविता  मान  इतरांचा , मान मिळे  स्वतःला ,
हाच गुरु मंत्र ठेवून घ्याना
आदराने द्यावा मान थोरांना. 
अन हेच रहस्य जीवनाचे,
ठेविते मी  सदा माझ्या  मनात